Wij kijken verder!

02-jul-2018

Bij LanthopusX zijn we van mening dat er altijd gekeken moet worden naar wat er wel kan in plaats van wat er niet kan. Een filosofie die we hebben als het aankomt op alles wat wij produceren maar wat ook van toepassing is op onze werknemers.

Met lege handen

Onder de werknemers bij LanthopusX zitten de nodige mensen met een ‘beperking’ of in ieder geval zo bestempeld de maatschappij ze. Wij denken dat je ze niet zou kunnen aanwijzen onze groep maar toch.

Onder onze collega’s zitten ook mensen met de stempel ‘autist’. Omdat we van mening zijn dat we ook juist ze zo nu en dan in het zonnetje moeten zetten hebben we besloten dit item aan ze te wijden met een passage uit Fragmenten vanuit het spectrum;

Oké, ik geef toe, dit oogt nogal somber. Zo lijkt het net alsof je met autisme niks kan, nooit kunt ‘roeien’. En dat is gelukkig niet zo, we kunnen best heel wat.

Maar als je door je autisme zonder riemen komt te zitten voelt het wel zo – is het zo.

Je raakt in een toestand verzeild waarin je niets meer kunt, het overzicht hebt verloren, en toch rustig moet zien te blijven, ondanks de zich opdringende paniekgevoelens. Waarin je moet proberen geduld te hebben, met jezelf en de situatie. Ermee dealen dat je zomaar met lege handen bent komen te staan, dat je nu moet roeien met de riemen die je niet hebt.

Je probeert er zoveel mogelijk aan te doen, maar toch kan je het vaak niet voorkomen dat je overbelast raak, dat alles zich opstapelt en de spanning en chaos de overhand dreigen te nemen.

Dit is iets wat de meeste mensen met autisme regelmatig meemaken. Want hoeveel, en wat er op je afkomt, wat je te verwerken krijgt – je hebt het maar beperkt in eigen hand.

Overbelasting is vaak niet te vermijden, al schaam ik me er soms toch voor als ik weer in zo’n invaliderende toestand terecht ben gekomen.

Het is op, het is te veel, niets is nog fijn of mooi, alles te druk, lelijk, te hard en te fel, niets wat er nog kan. ’s Nachts de achteraf bekende angstdromen van almaar verder verloren raken en ieder contact verliezen. Niet kunnen bewegen, geen verweer.

Deze leegte en onzekerheid proberen te aanvaarden, zoekend op willen lossen in eindeloze stilte. Proberen te bedenken dat het nu wel voelt alsof het is voor altijd, zoekend naar een herinnering dat het ooit anders was, om weer te weten dat het niet altijd zo hoeft te zijn.

Dit alles is steeds weer het gevolg van te veel autistische overprikkeling. Het is wel vertrouwd geworden na al die jaren, maar wennen kan het niet. Er niet mee vechten en het geduldig laten gaan voor wat het is, dat is geloof ik het beste, hoewel nog altijd moeilijk. Maar het kan niet anders.

Voor het stuk hierboven willen we graag de Facebookpagina; https://www.facebook.com/autisme.is/ bedanken.

Wij hopen met dit item onze collega’s een hart onder de riem te steken. Maar ook andere bedrijven aan te steken om geregeld de nodige aandacht te besteden aan collega’s met “beperkingen”. Want die aandacht verdienen ze dubbel en dwars!

Bij LanthopusX kijken we verder dan de beperking, we kijken naar de mogelijkheden!

Op de hoogte blijven?

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!